Η παράνοια της ελληνικής αριστεράς χτύπησε για ακόμα μία φορά στην υπόθεση του θανάτου του ληστή Ζακ Κωστόπουλου.

Ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου, αν και μία ποινική υπόθεση μετατράπηκε σε πολιτική, λόγω του ότι το θύμα ήταν μέλος  της LGBT κοινότητας.

Βέβαια δεν είναι σπάνιο για παρόμοιες υποθέσεις  να πολιτικοποιούνται,  κυρίως στις ΗΠΑ σε περιπτώσεις θανάτου Αφροαμερικανών από λευκούς.

Βέβαια εκεί η διαφορά είναι ότι τα μειονοτικά χαρακτηριστικά του «θύματος-δράστη» είναι ξεκάθαρα λόγω του χρώματος του δέρματός του, ενώ στην προκειμένη περίπτωση ήταν αδύνατο να γίνουν αντιληπτά.

Άρα αυτόματα γίνονται παντελώς άσχετα με την υπόθεση.

Δηλαδή ακόμα κι αν ο θάνατος του δράστη προήλθε από τα χτυπήματα του καταστηματάρχη και των περαστικών (κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχθεί), οι ίδιοι, εκτός του ότι προσπάθησαν να υπερασπιστούν την περιουσία και τη ζωή τους, δεν είναι δυνατόν να γνώριζαν ότι ο ληστής ήταν ομοφυλόφιλος.

Επιπλέον για την εξουδετέρωση του ληστή δεν χρησιμοποιήθηκε κάποιο όπλο.

Ο Ζακ Κωστόπουλος δεν πέθανε λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων ή του σεξουαλικού του προσανατολισμού, αλλά λόγω της πράξης του να ληστέψει ένα κοσμηματοπωλείο.

Παρ όλα αυτά,  τις τελευταίες ημέρες  βομβαρδιζόμαστε από τα ΜΜΕ με δακρύβρεχτες ιστορίες για τη δράση του «ακτιβιστή»  Ζακ, ενώ υπήρξαν μάλιστα και τραγελαφικές πορείες διαμαρτυρίας από αριστερές οργανώσεις και πολιτικούς φορείς για να «αποδοθεί δικαιοσύνη».

Κανείς βέβαια δεν ασχολείται με τις ζημιές στο μαγαζί του 75χρονου κοσμηματοπώλη αλλά και στη ηθική βλάβη που υπέστη, λόγω των πράξεων του «ακτιβιστή».

Η τιμωρητική κι εχθρική διάθεση που αντιμετωπίζουν η πλειοψηφία των ΜΜΕ αλλά και η  κυβέρνηση τον καταστηματάρχη και τους περαστικούς που βοήθησαν στη σύλληψη του οπλισμένου ληστή είναι σίγουρα κάτι το ανησυχητικό.

Αν βάλουμε και στο κάδρο τη δίωξη του 88χρονου πριν λίγους μήνες για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη  επειδή πυροβόλησε διαρρήκτες  που μπήκαν στο σπίτι του και την αξέχαστη ατάκα  Κοντονή: «Αν μπουν ληστές σπίτι σας κάντε πως κοιμάστε», καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην αντίληψη της αυτοάμυνας από την αριστερά και τους κυβερνώντες.

Βέβαια το παρόν νομικό πλαίσιο αυτοάμυνας στη Ελλάδα σε πρότυπο ευρωπαϊκών  χωρών, είναι αρκετά περιοριστικό.

Όμως καλό θα ήταν  πριν κοιτάξουμε να συμβαδίζουμε με τα Ευρωπαϊκά πλαίσια, να δούμε τι χώρα έχουμε.

Η Ελλάδα καλώς η κακώς δεν είναι ούτε Ελβετία ούτε Αυστρία. Είναι μια βαλκανική χώρα η οποία έχει υψηλή εγκληματικότητα, ενώ την ίδια στιγμή η αστυνομία της  χώρας  παρουσιάζει ελλείψεις λόγω της κρίσης και κακή οργάνωση.

Πως λοιπόν οι πολίτες θα προστατευτούν από τους  εγκληματίες, όταν το κράτος  από την μια τους δένει τα χέρια, αλλά την ίδια στιγμή η αστυνομία δεν κάνει αποτελεσματικά την δουλειά της;

Αν στην εξίσωση προσθέσουμε και το δικαστικό σύστημα με τις ατελείωτες κωλυσιεργίες και αναβολές, καταλαβαίνουμε ότι ο πολίτης που δέχεται κάποια επίθεση εναντίον της ζωής του ή της περιουσίας του είναι αντιμέτωπος με ένα τρομακτικό δίλλημα:

Της πλήρης θυματοποίησης από τους κακοποιούς ή της αντίδρασης και στο χαρακτηρισμό του ως «φασίστα» και «καουμπόι» από τα ΜΜΕ και στη συνέχεια την καταδίκη του ως «αυτόδικο» από το κράτος.

Έτσι όπως βαδίζουμε θα φτάσουμε στο σημείο να μην αντιδρούμε σε παράνομες πράξεις γιατί ο δράστης μπορεί να κάνει… μήνυση.