Οι μνήμες είναι ακόμη νωπές από την ημέρα που υπογράφηκε η συμφωνία των Πρεσπών ανάμεσα στην Ελλάδα και τα Σκόπια. Εκείνη την ημέρα όλοι παρακολουθήσαμε τους δύο πρωθυπουργούς να ανταλλάσσουν αγκαλιές και φιλιά, πανηγυρίζοντας για την συμφωνία. Φυσικά αυτή η χαρούμενη ατμόσφαιρα προκάλεσε μεγαλύτερη αμηχανία από το καπέλο του Κοτζιά σε εκατομμύρια Έλληνες, αφού όλοι καταλάβαμε πως το κακό έγινε μία κι έξω. Έκτοτε συνεχίζουμε να ακούμε τα ίδια σοφίσματα από τα κυβερνητικά φερέφωνα κι είναι χρήσιμο να εξετάσουμε κάποια από αυτά:

«Δεν έγινε δημοψήφισμα ούτε για την ανεξαρτησία της Κύπρου ούτε για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτά έχει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Κάποιοι αποφασίζουν για τον λαό». Αυτές οι αποφάσεις πάρθηκαν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η διεθνής κοινότητα βρισκόταν στην επαύριο δύο παγκοσμίων πολέμων στους οποίους η κοινή γνώμη ήταν αποκλεισμένη από τις αποφάσεις της εξωτερικής πολιτικής. Συνεπώς αυτή η θέση είναι άστοχη και δεν έχει καμία σχέση με τα δεδομένα της εποχής μας.

«Η κυβέρνηση ακολουθεί την εθνική γραμμή». Αυτή η θέση είναι αληθής παρά τις διαφωνίες για τα διπλωματικά οφέλη που ανακύπτουν από την συμφωνία των Πρεσπών. Ωστόσο, η μεγάλη αδυναμία της είναι ότι λείπει από την εξίσωση της εξωτερικής πολιτικής ο Ελληνικός λαός, ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια αδιαφορούσε για την εθνική γραμμή, συμμετέχοντας αυθόρμητα σε όλα τα συλλαλητήρια. Αυτό συνέβη επειδή ο Ελληνικός λαός νιώθει πως απειλείται η ταυτότητα του. Συνεπώς, η εθνική γραμμή θα έπρεπε να αλλάξει ύστερα από τη συναίνεση όλου του πολιτικού συστήματος. Η κυβέρνηση ωστόσο προτιμά την μυστική διπλωματία.

«Όποιος αντιτίθεται στην συμφωνία των Πρεσπών είναι ακροδεξιός και συμφωνεί είτε με τους Έλληνες είτε με τους Σκοπιανούς εθνικιστές». Παρόλο που κανένα κυβερνητικό φερέφωνο δεν θα συμφωνήσει με την διατύπωση, αυτό ακριβώς υπονοείται. Αλλιώς δεν θα υπήρχε λόγος να αναφέρονται συστηματικά οι ακροδεξιοί που συμμετείχαν στα συλλαλητήρια.

Η πραγματικότητα βέβαια είναι αμείλικτη και καταργεί ένα προς ένα όλα αυτά τα σοφίσματα. Οι θιασώτες της συμφωνίας των Πρεσπών είναι καλοπροαίρετοι άνθρωποι και κατά συνέπεια ολιγάριθμοι, ωστόσο οι εξελίξεις απέδειξαν την αφέλεια τους. Θα πρέπει λοιπόν να σκεφτούν αν επιθυμούν την παρέμβαση της Δύσης και της Ρωσίας στις εσωτερικές υποθέσεις και των δύο κρατών. Αν επιθυμούν επίορκοι βουλευτές να μην ψηφίζουν κατά συνείδηση, αλλά με αντάλλαγμα την αθώωση τους. Και τέλος αν επιθυμούν μία συμφωνία μεταξύ δύο λαών με καταγγελίες ότι οι κυβερνήσεις δωροδοκούν και δωροδοκούνται. Ναι στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή στις πολιτικές συμμορίες;